Ενημέρωση για έκδοση του βιβλίου του Γιώργου Σταθόπουλου: Ο Φρόυντ, ο Φλης και η παράνοια

Περιγραφή:

Η συναρπαστική ιστορία της φιλίας του Φρόυντ με τον Βίλχελμ Φλης, μια ιστορία σύμφυτη με τις απαρχές της ψυχανάλυσης, ξετυλίγεται στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Προηγουμένως, εξετάζεται η εξέλιξη των ιδεών του Φρόυντ για την παράνοια. 

Σκοπός είναι η καταγραφή της πορείας που οδηγεί στη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης θεωρίας. Πόσο αυτή η πορεία σημαδεύτηκε από αυτή την τόσο ξεχωριστή φιλία που κατέληξε σε μια σφοδρή σύγκρουση και δημόσια αντιπαράθεση; Ο Φρόυντ, ο Φλης και η παράνοια, λοιπόν: ο Φλης κατηγορεί τον Βάινινγκερ (όπως και τον Σβόμποντα) για λογοκλοπή που πραγματοποιήθηκε, πιστεύει, με τη συνδρομή του Φρόυντ, ο οποίος αρχικά δεν του ανέφερε μια επίσκεψη του Βάινινγκερ στο σπίτι του. 

Όπως δεν αναφερόταν ποτέ, στις επιστολές του προς τον Φλης, στο πρόσωπο του πατέρα του Φλης. Ενός πατέρα που «επιστρέφει», για τον Φλης, μέσα από τον κλέφτη Βάινινγκερ που αυτοκτονεί, όπως είχε κάνει και ο πατέρας του. Ή μήπως «επιστρέφει» τελικά ο Φλης, για τον Φρόυντ, μέσα από τον πρόεδρο Σρέμπερ; Η θεωρία για την παράνοια πάντως είχε σχηματιστεί, κατά δήλωση του ίδιου του Φρόυντ, πριν την ανάγνωση των απομνημονευμάτων του Σρέμπερ. Κι έκανε λόγο για τη σημασία της ομοφυλοφιλικής συνιστώσας της λίμπιντο στην έκλυση της παράνοιας. 

Μια θεωρία που σχηματίστηκε με βάση τη συμπεριφορά του Φλης. Και μια συμπεριφορά που προκλήθηκε με αφορμή κυρίως τη θεωρία της αμφισεξουαλικότητας, θεωρίας που για τον άντρα ισοδυναμεί με την αναγνώριση της ύπαρξης, και τελικά με την αποδοχή, μιας θηλυκής πλευράς μέσα του.

Οικονομική κρίση και διαγενεακή μεταβίβαση του συλλογικού τραύματος. Επανασχεδιάζοντας πολιτικές απασχόλησης και ένταξης για τους νέους (παρουσίαση)

*παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 5ου Συνεδρίου Διοικητικών Επιστημόνων, 28-30 Νοεμβρίου στην Κομοτηνή

Οικονομική κρίση και διαγενεακή μεταβίβαση του συλλογικού τραύματος. Επανασχεδιάζοντας πολιτικές απασχόλησης και ένταξης για τους νέους

*το παρόν κείμενο αποτελεί περίληψη της εισήγησης μου στο πλαίσιο του 5ου Συνεδρίου Διοικητικών Επιστημόνων που πραγματοποιήθηκε 28-30 Νοεμβρίου 2013 στην Κομοτηνή. 

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα αποκτά πλέον τον χαρακτήρα μόνιμου συμπτώματος με συνέπεια την αποδυνάμωση του κοινωνικού ιστού και τη συνεχή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Η υψηλή και μακροχρόνια ανεργία (27%), η αύξηση του ποσοστού των ατόμων που πλήττονται από τη φτώχεια, η πολύ υψηλή ανεργία των νέων 18-35 ετών (59,7%), ο περιορισμός των κοινωνικών δαπανών του κράτους και η συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος των ατόμων, δημιουργούν ένα ασταθές και αβέβαιο περιβάλλον, όπου τα υποκείμενα εξαναγκάζονται με βίαιο και απότομο τρόπο να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους και τα σχέδιά τους. 

Η Ελλάδα, ως «νήπιο χιλίων ετών» (Ράμφος 2012) καλείται να ωριμάσει και να αυτονομηθεί, έτσι «ο φτωχός πλην ομοτράπεζος  Ευρωπαίος συγγενής» εξαναγκάζεται σε μια «αυστηρή δίαιτα εξυγιάνσεως» (Κονδύλης 1992). Αυτή η πρωτόγνωρη αρνητική εμπειρία ορίζει την περιοχή του συλλογικού τραύματος της ελληνικής κοινωνίας.

Οι περισσότερες μελέτες και αναλύσεις της οικονομικής κρίσης εξαντλούνται σε μια άγονη αναζήτηση των πρωταρχικών αιτίων, εγκλωβίζοντας τη σκέψη σε μια διαδικασία αέναης παλινδρόμησης. Αντίθετα, σκοπός μιας δημιουργικής μελέτης είναι να δείξει τον τρόπο περιορισμού ή ανακοπής της διαγενεακής μεταβίβασης του συλλογικού τραύματος, δηλαδή τον περιορισμό τη μεταβίβασης των αρνητικών συνεπειών της κρίσης στην επόμενη γενιά όσον αφορά τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανεργία.

Ο επανασχεδιασμός της δημόσιας πολιτικής στα πεδία της απασχόλησης και της εκπαίδευσης για του νέους προκρίνεται ως αναγκαίο βήμα για την ομαλή μετάβαση σε μια κοινωνία της ανάπτυξης. Δράσεις και ολοκληρωμένες παρεμβάσεις όπως:

·         η αντιμετώπιση της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου,

·         η  διευκόλυνση της μετάβασης από το σχολείο στην αγορά εργασίας

·         η ενίσχυση της επαγγελματικής κατάρτισης των νέων και η αύξηση της συμμετοχής τους σε προγράμματα διά βίου μάθησης

·         ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης (ενίσχυση της καινοτομίας και επιχειρηματικότητας, συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση, συμβουλευτική, επιδότηση επιχειρήσεων για πρόσληψη νέων κλπ.),

στοιχειοθετούν το περίγραμμα μιας συνεκτικής και ολοκληρωμένης στρατηγικής για την ενίσχυση της απασχόλησης και της εκπαίδευσης των νέων. 

Η δημόσια διοίκηση και οι φορείς λήψης αποφάσεων ειδικά σήμερα, στο πλαίσιο σχεδιασμού της νέας προγραμματικής περιόδου, καλούνται να ανταποκριθούν με αποτελεσματικότητα στην στον επανασχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών, απομακρύνοντας την ατομική και κοινωνική οδύνη του συλλογικού μας τραύματος.