Η τελευταία ημέρα του 2012 φεύγει σε γρι φόντο απηχώντας την καταθλιπτική διάθεση των Ελλήνων καθώς και τη γενικότερη μιζέρια της χειμαζόμενης από την κρίση Ελλάδας. Ένας απαιτητικός αγώνας μαραθωνίου δρόμου, χωρίς σαφή αίσθηση της απόστασης, με λιγοστούς σταθμούς ανεφοδιασμού και παρατεταμένη ανηφόρα, η οποία σε εξαντλεί.
Μια σισύφεια προσπάθεια αποχωρισμού-εξατομίκευσης της ελληνικής κοινωνίας από τον αυστηρό και τιμωτηρικό γονέα της Δύσης, ο οποίος εμπνεόμενος από την προτεσταντική ηθική και τις συνακόλουθες απαγορεύσεις της ηδονικής κατανάλωσης και τις επιταγές του επαγγελματικού έθους, προτείνει, επιβάλλει και ελέγχει αυστηρά προγράμματα εξυγίανσης με κύριο χαρακτηριστικό τη λιτότητα. Λιτότητα ανοίκεια στην ελληνική κουλτούρα του χριστιανικού ορθόδοξου μυστικισμού και της βυζαντινής τυπολατρίας,της βραχυπρόθεσμης ορθολογικότητας και του αποφατισμού.
Με την κρίση ως αφορμή αναβιώνει η διάκριση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ προτεσταντικής ηθικής και ορθόδοξου μυστικισμού. Ανασύρεται στην επιφάνεια ο πραγματικός εαυτός της Ελλάδας, αγγίζοντας το σύνδρομο του παιδισμού. Όπως γράφει ο Ράμφος (2012): "Κοιταζόμαστε στον μαγικό καθρέφτη της ιστορικής πραγματικότητας και δεν αναγνωριζόμαστε. Αντικρύζομε ένα νήπιο χιλίων ετών χωρίς επαφή με τα δρώμενα και με ανεξέλεγκτη συναισθηματική υπερβολή, ένα λαό του οποίου η πολιτισμική συνθήκη είναι ευάλωτη καθώς δέχεται μιμητικά και αναφομοίωτα τα εισαγόμενα από τον ανεπτυγμένο σύγχρονο κόσμο προϊόντα και ερεθίσματα". Όλα αυτά συνιστούν τροχοπέδη για την συγκρότηση ενός αυτοκαθοριζόμενου και αυτόνομου υποκειμένου, αποφεύγοντας μάλιστα επιλογές και δράσεις που θα έθεταν σε κίνδυνο την ισορροπία που συνδέεται με την παράδοση. Έτσι λοιπόν καταλήγει ο Ράμφος ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν φύλακα άγγελο, ο οποίος νουθετεί αλλά ταυτόχρονα συντηρεί και ενίοτε ενισχύει την παιδικότητα και τη συναισθηματική ανωριμότητα. Χαρακτηριστικό είναι το εξής: "Το παρελθόν καταπίνει τον χρόνο ο οποίος θα ζωντάνευε την παράδοσι, ενώ η εμμονή στη ρίζα δημιουργεί ψυχολογίες φυτών με αισθητήρια όργανα προσαρμοσμένα στην ακινησία."
Η υψηλή αβεβαιότητα εντοπίζει πρόσφορο έδαφος στον ανώριμο και ανοχύρωτο άνθρωπο. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται έντονο άγχος. Μάλιστα τις περισσότερες φορές πρόκειται για παραλυτικό άγχος, ικανό να υποδουλώσει τον άνθρωπο στην ισχυρή πατρική εξουσία. Μια ασύμμετρη σχέση πατέρα - παιδιού.
Με την κρίση ως αφορμή αναβιώνει η διάκριση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ προτεσταντικής ηθικής και ορθόδοξου μυστικισμού. Ανασύρεται στην επιφάνεια ο πραγματικός εαυτός της Ελλάδας, αγγίζοντας το σύνδρομο του παιδισμού. Όπως γράφει ο Ράμφος (2012): "Κοιταζόμαστε στον μαγικό καθρέφτη της ιστορικής πραγματικότητας και δεν αναγνωριζόμαστε. Αντικρύζομε ένα νήπιο χιλίων ετών χωρίς επαφή με τα δρώμενα και με ανεξέλεγκτη συναισθηματική υπερβολή, ένα λαό του οποίου η πολιτισμική συνθήκη είναι ευάλωτη καθώς δέχεται μιμητικά και αναφομοίωτα τα εισαγόμενα από τον ανεπτυγμένο σύγχρονο κόσμο προϊόντα και ερεθίσματα". Όλα αυτά συνιστούν τροχοπέδη για την συγκρότηση ενός αυτοκαθοριζόμενου και αυτόνομου υποκειμένου, αποφεύγοντας μάλιστα επιλογές και δράσεις που θα έθεταν σε κίνδυνο την ισορροπία που συνδέεται με την παράδοση. Έτσι λοιπόν καταλήγει ο Ράμφος ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από έναν φύλακα άγγελο, ο οποίος νουθετεί αλλά ταυτόχρονα συντηρεί και ενίοτε ενισχύει την παιδικότητα και τη συναισθηματική ανωριμότητα. Χαρακτηριστικό είναι το εξής: "Το παρελθόν καταπίνει τον χρόνο ο οποίος θα ζωντάνευε την παράδοσι, ενώ η εμμονή στη ρίζα δημιουργεί ψυχολογίες φυτών με αισθητήρια όργανα προσαρμοσμένα στην ακινησία."
Η υψηλή αβεβαιότητα εντοπίζει πρόσφορο έδαφος στον ανώριμο και ανοχύρωτο άνθρωπο. Με αυτόν τον τρόπο παράγεται έντονο άγχος. Μάλιστα τις περισσότερες φορές πρόκειται για παραλυτικό άγχος, ικανό να υποδουλώσει τον άνθρωπο στην ισχυρή πατρική εξουσία. Μια ασύμμετρη σχέση πατέρα - παιδιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου