Επειδή κύριος γνώμονας για την ψήφο μας στις 6 Μαίου είναι πλέον "το μή χείρον", δηλαδή η μαζοχιστική επιλογή του λιγότερου επιζήμιου, του λιγότερου κακόβουλου κομματικού σχηματισμού, θέση που παρουσιάζει με γλαφυρό και ιδιαίτερα κριτικό πνεύμα ο Χρ. Γιανναράς, καλό θα ήταν να στραφούμε σε ακόμα πιο καλλιτεχνικές - ποιητικές συνθήκες περιγραφής της πραγματικότητας ανατρέχοντας στον Ελύτη. Αυτό που περιγράφει μου θυμίζει έντονα το μνημειώδες έργο του Γερμανού Ferdinand Toennies "Κοινότητα και Κοινωνία", όπου αντιδιαστέλλεται ο μαζικός αστικός τρόπος ζωής με τον απλό, αμόλυντο και νοσταλγικό κοινοτισμό, την οργάνωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δράσης σε ομάδες - κοινότητες. Η επικαιρότητα του Ελύτη είναι για άλλη μια φορά αφοπλιστική και δίνει μαθήματα απλότητας, δυνατό χτύπημα - πλήγμα στη μεγαλομανιακή παντοδυναμία των πολιτικάντηδων.
"…Οπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στη μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο. Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν τη νύχτα μου, ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται ποτέ στα πράγματα. Όμως, γι αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα. (...)"
Ο Κήπος Με Τις Αυταπάτες, Δοκίμια Οδυσσέα Ελύτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου