Σε λίγες ημέρες ο θυμόσοφος ελληνικός λαός θα εκφράσει τις όποιες ιδεολογικές και πολιτικές του απόψεις, ασκώντας το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν. Βέβαια, το παράδοξο έγκειται στο ότι το δικαίωμα αυτό θα ασκηθεί κατά τη συνθήκη "το μη χείρον".
Λόγω του ότι η καθημερινή ματαίωση των επιθυμιών και των ονείρων του Έλληνα παράγει εντασιακά φορτία θυμού και συναφών επιθετικών συναισθημάτων, συγκροτείται αυτόματα ένας ανώριμος μηχανισμός εξιδανίκευσης του Άλλου, όποιος και αν είναι αυτός. Σίγουρα, λίγοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι αυτός ο Άλλος ανήκει σε κάποιο από τα μονολιθικά ή από τα ευκαιριακά πολιτικά κόμματα που θα κληθεί να ψηφίσει. Μάλλον, αυτός ο Άλλος διάγει μέχρι σήμερα βίο φαντάσματος, είναι αποκύημα της παιδικής μας φαντασίας, αφού σίγουρα κάποια στιγμή θα έρθει να μας σώσει από τις κακουχίες και τους τοκογλύφους. Σαν το μικρό παιδάκι που φοβάται και περιμένει τον παντοδύναμο πατέρα ή τον σούπερ ήρωα που κατατροπώνει τους κακούς.
Εν αναμονή λοιπόν του μεσσιανικού γεγονότος, της αποκάλυψης και γήινης εμφάνισης του εξιδκανικευμένου Άλλου, η διαλεκτική βρίσκεται σε ακινησία. Ο δημόσιος λόγος περιστρέφεται γύρω από τις μικροκομματικές ιδιοτέλειες και την ιδεολογική κενότητα και σταδιακά συμπυκνώνεται και εγκλωβίζεται σε μια φούσκα που θα σκάσει την Κυριακή στις 6 Μαίου. Την 7η Μαίου τι θα συζητάμε; Ή καλύτερα προς τα που θα στρέφεται ο ιδεομυρηκασμός;
Ο Ιησούς, ως επαναστάτης και ρηξικέλευθος ανθρωπιστής κατηγόρησε δημόσια τον τύραννο Ηρώδη ως "αλώπεκα", ενώ κατέκρινε τους λοιπούς άρχοντες, χαρακτηρίζοντάς τους "λύκους άρπαγες με ενδύματα προβάτων" και "γεννήματα εχιδνών", αψηφώντας τις συνέπειες του λόγου του και του δριμύτατου κατηγορώ. Αν και γνώριζε εξαρχής τις συνέπειες.
Η μεσσιανιακή φιγούρα δεν έχει εμφανιστεί ακόμα στην Ελλάδα, την αναμένουμε...έως τότε η διαλεκτική είναι σε ακινησία και η συνείδηση μουδιασμένη. Πρόσφορο έδαφος για ακραίες ιδεολογίες, βία, ανομική συμπεριφορά και ρευστή αβεβαιότητα.
