Η εναγώνια προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να διευθετήσει το φλέγον ζήτημα της καταρρέουσας οικονομίας, παράγει καθημερινά έναν βαθμό παραλυτικής αβεβαιότητας. Ένα φοβερά ανοιχτό και ενδεχομενικό περιβάλλον, με απροσχεδίαστες και απρόβλεπτες συνέπειες. Ακόμη και οι επικοινωνιακές επαφές και οι αρκούντως διπλωματικές κινήσεις του πρωθυπουργού και των αρμόδιων υπουργών με τους ομότιμους άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν πείθουν ότι το "ενδέχεσθαι άλλως έχειν", δηλαδή ότι η πιθανότητα τα πράγματα να έχουν άλλη έκβαση από την επιθυμητή, παραμένει υπαρκτή. Συνεπώς το περιβάλλον είναι ενδεχομενικό, ανοιχτό, πολύπλοκο, αβέβαιο. ...και η αβεβαιότητα ως γνωστόν παράγει άγχος, εν προκειμένω παραλυτικό άγχος.
Αν βασικό χαρακτηριστικό της "ρευστής φάσης της νεωτερικότητας" (Z. Bauman) είναι η αποσάρθρωση των μηχανισμών και των μορφωμάτων που επιτρέπουν την επανάληψη της καθημερινής δράσης, τότε οι συνέπειες της "αρνητικής παγκοσμιοποίησης" που πλήττουν την Ελλάδα, διαμορφώνουν προοδευτικά ένα καινοφανές πεδίο δράσης, όπου τα καθημερινά γεγονότα, οι αποφάσεις και οι πράξεις εικονογραφούν μια αστάθμητη ρευστότητα. Χωρίς την εκπόνηση μιας ενιαιίας και συνεκτικής στρατηγικής για την αντιμετώπιση των υπαρκτών συνεπειών της αρνητικής παγκοσμιοποίησης, η αστάθμητη ρευστότητα ενισχύεται και γίνεται χειμαρρώδης σαν ορμητικός ποταμός.
Την δεδομένη στιγμή η επικέντρωση της προσοχής της ελληνικής κυβέρνησης στην διευθέτηση των όρων και των κανόνων αποπληρωμής του δανείου, προκύπτει ως αναπόδραστη συνέπεια μιας λάθος ερμηνείας της πραγματικότητας. Είναι τουλάχιστον άκαιρο και άστοχο, να υποστηρίζει κανείς ότι η ρύθμιση της οικονομίας και των ανεξέλεγκτων αγορών είναι το μοναδικό μέσο για την ανάταξη και την ανάπτυξη, μη λαμβάνοντας υπόψη τις υπόλοιπες συστημικές λειτουργίες μιας πολύπλοκης κοινωνίας, όπως η κοινωνική ενσωμάτωση και η εξατομίκευση,ο πλουραλισμός και η οικουμενίκευση των αξιών καθώς και η πολιτική στοχοθεσία που εξυπηρετεί αναγνωρισμένες ηθικές αξίες. Και ασφαλώς η στρατηγική της Ελλάδας για μια ακόμη φορά στοχεύει μονολιθικά στην άντληση οικονομικών πόρων από το εξωτερικό, χωρίς να εκπονεί ένα ορθολογικό και βιώσιμο σχέδιο ανάπτυξης και αξιοποίησης των εν λόγω δανειακών πόρων, χωρίς ουσιαστικά να είναι σε θέση να εκπονήσει ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο ανάπτυξης που να τεκμηριώνει τη σκοπιμότητα των δανείων και την βιωσιμότητα των επενδύσεων.
Η ανάδειξη της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 24 και 25 Μαρτίου σε μεσσιανικό γεγονός, επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα παραμένει προσκολημένη στο αδιέξοδο δίλημμα "εξωτερική οικονομική ενίσχυση ή βουλιάζουμε". Δεν τεκμηριώνεται σε καμία περίπτωση η μακροπρόθεσμη αξιοποίηση των δανειακών πόρων ούτε ο τρόπος με τον οποίο η συγκεκριμένη πολιτική απόφαση θα συμβάλλει εν τοις πράγμασοι στην αντιμετώπιση της κρίσης. Ασφαλώς κάτι τέτοιο προϋποθέτει και απαιτεί νηφαλιότητα και καθαρό μυαλό, στοιχεία όμως που απουσιάζουν σε περιόδους "αστάθμητης ρευστότητας".
Η πραγματικότητα δεν είναι μόνο οικονομική, είναι πολυδιάστατη και δεν επιδέχεται μονοδιάστατες ερμηνείες. Όποιος τις επικαλείται και τις υποστηρίζει, κινδυνεύει να γίνει οπαδός ενός οικονομικού ντετερμινισμού, μιας έωλης αντίληψης για την πραγματικότητα που παράγει συνεχώς αντινομίες και ψευδή διλήμματα. Μόνο μια συνολική θέαση και ερμηνεία της πραγματικότητας επιτρέπει μια ουσιαστική αναγνώριση των συνεπειών της αρνητικής παγκοσμιοποίησης και τροφοδοτεί τα κέντρα λήψης αποφάσεων με κατάλληλο υλικό προκειμένου να περιοριστεί η αστάθμητη ρευστότητα, και μακροπρόθεσμα νε εξελιχθεί σε διαχειρίσιμη οργανωμένη πολυπλοκότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου