Τόσο η καταιγιστική εισβολή στον ιδιωτικό βίο των επωνύμων (τραγουδιστές, πολιτικοί, επιχειρηματίες κα.) με τη μορφή μεσημεριανής κουτσομπολίστικης εκπομπής ή κίτρινου τύπου του ενός Ευρώ όσο και η ανάπτυξη και διάδοση προγραμμάτων κοινωνικού λογισμικού (Social Software) που προωθεί και ενισχύει τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ατόμων από διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια, σφυρηλατεί τη φαντασίωση ότι τίποτε δεν είναι πλέον κρυπτόν υπό τον ήλιον, ότι όλοι όσοι εμπλεκόμαστε στις διαδικασίες επικοινωνίας προβαίνουμε σε αυτοαποκαλύψεις για την προσωπική μας ζωή, τις σχέσεις μας, τη δουλειά μας, τα συναισθήματά μας, τις ανησυχίες και τους φόβους μας για μέλλον.
Όλοι σταδιακά μαθαίνουμε από τους άλλους για τη δική τους προσωπική ζωή, τις σχέσεις τους, τη δουλειά τους, τα συναισθήματά τους, τις ανησυχίες και τους φόβους τους για το μέλλον. Καταλαβαίνουμε ότι μοιραζόμαστε πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα καθημερινότητας, ότι μας απασχολούν παρόμοια θέματα, ότι φοβόμαστε και ανησυχούμε για τα ίδια ακριβώς πράγματα, ότι τα συναισθήματά μας έχουν παρόμοιες διακυμάνσεις, ότι εν κατακλείδι αυτά που φανταζόμαστε είναι ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα.
Αυτή η άτυπη ομαδική ψυχοθεραπεία διαμορφώνει μια ανακλαστική συλλογική συνείδηση. "Ξέρω πράγματα για τους άλλους. Ξέρουν ότι ξέρω πράγματα για αυτούς. Ξέρω επίσης ότι και οι άλλοι ξέρουν πράγματα για εμένα. Ξέρω ότι ξέρουν ότι ξέρω πράγματα για αυτούς".
Ουσιαστικά η κορύφωση της απόλυτης γνώσης για τον Άλλο δεν πρόκειται ποτέ να ευοδωθεί, μπορεί όμως σταδιακά να κατακτώνται καινούργια ψήγματα γνώσης και εμπειρίας, τα οποία βοηθούν να μαθαίνουμε τον εαυτό μας καλύτερα.
Ουσιαστικά η κορύφωση της απόλυτης γνώσης για τον Άλλο δεν πρόκειται ποτέ να ευοδωθεί, μπορεί όμως σταδιακά να κατακτώνται καινούργια ψήγματα γνώσης και εμπειρίας, τα οποία βοηθούν να μαθαίνουμε τον εαυτό μας καλύτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου