Ψηφιακή αποθήκευση και ινφο-σκουπίδια

Διαβάζοντας με τεταμένο το ενδιαφέρον για το τί μέλλει γενέσθαι τα επόμενα χρόνια στον κόσμο μας, εντόπισα ένα αρκετά διαφωτιστικό άρθρο σχετικά με την εντασιακή σχέση μεταξύ παραγωγής και αποθήκευσης της γνώσης.

Σύμφωνα λοιπόν με εκτιμήσεις των ειδικών ο ρυθμός με τον οποίο παράγουμε και δημοσιεύουμε πληροφορίες και γνώση καθημερινά είναι πολύ μεγαλύτερος από τη δυνατότητα αποθήκευσής τους.

Παραθέτω το απόσπασμα από την Καθημερινή της Κυριακής:

"Ψηφιακή αποθήκευση: Όσο κι αν φανεί περίεργο, ένα από τα βασικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσει άμεσα η ανθρωπότητα είναι η ψηφιακή αποθήκευση των δεδομένων που θα παράγει. Σύμφωνα με την International Data Corporation, το 2006 ο κόσμος παρήγαγε 161 δισ.γιγαμπάιτ πληροφορίας ενώ είχε χώρους αποθήκευσης 185 δισ. γιγαμπάιτ. Με την διασύνδεση όλο και περισσοτέρων ανθρώπων στο διαδίκτυο, την έλευση του YouΤube, και των καμερών επιτήρησης, την εξέλιξη των αρχείων του δημοσίου και ιδιωτικών επιχειρήσεων το 2010 θα χρειαστούν αποθηκευτικοί χώροι 988 δισ. γιγαμπάιτ ενώ θα υπάρχουν διαθέσιμα μόνο 601 δισ. Το ένα τρίτο της ψηφιακής ανθρώπινης γνώσης θα χαθεί για πάντα." (Η Καθημερινή της Κυριακής, 14.10.2007)

Φαίνεται ότι η προσπάθεια καταγραφής και συστηματοποίησης της ανθρώπινης γνώσης που ξεκίνησε την περίοδο του Διαφωτισμού με τους Εγκυκλοπαιδιστές και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παραμένει επιπεπλεγμένη και εγκλωβισμένη στην παραδοξότητα.

Η προφορικότητα ούτως ή άλλως είναι βραχύβια, η γραφή όμως αποτυπώνεται ανεξίτηλα στην ιστορία. Από ότι βλέπω όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει απόλυτα για την ηλεκτρονική γραφή. Κάποιο μέρος της θα χαθεί, για πάντα(;).

Ωστόσο, ξανασκεφτόμενος τον αφορισμό ότι το 2010 "το ένα τρίτο της ψηφιακής ανθρώπινης γνώσης θα χαθεί για πάντα" δεν ανησυχώ ιδιαίτερα, αφού ο χρονοκαθαριστής θα συλλλέξει τα ινφο-σκουπίδια του διαδικτυακού Γαλαξία και θα απαλλαχτούμε ελπίζω από την έντονη δυσοσμία των άχρηστων πληροφοριών.