Ο κυβερνοχώρος δεν έχει υλική υπόσταση. Είναι αδιάστατος και αδιάσπαστος. Εκδιπλώνεται σε ένα άχωρο περιβάλλον, το οποίο χαρακτηρίζεται από έντονη ευμεταβλητότητα και ρευστότητα. Δεν υπόκειται στους ευκλείδιους κανόνες της γεωμετρίας περί καθετότητας και παραλληλίας, ούτε είναι δυνατή η πιστή του αναπαράσταση. Συντίθεται και αρθρώνεται από αμέτρητα διασυνδεδεμένα δίκτυα υπολογιστών, χωρίς όμως να γίνεται σαφής και μετρήσιμη η συμμετοχή του κάθε μεμονωμένου υπολογιστή στην διαμόρφωση του κυβερνοχώρου.
Ο κυβερνοχώρος δεν έχει αρχή και τέλος. Ωστόσο η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν αποτελεί αρχή ή τέλος για ατομικές και συλλογικές οντότητες. Υπερβαίνει κάθε γραμμική αντίληψη περί αντικειμένου. Η εννοιολογική του οριοθέτηση δεν ταυτίζεται με την πραγματική του υπόσταση, διότι δεν είναι εκ των πραγμάτων οριοθετήσιμος.
Το μόνο που επιτρέπει στην ανθρώπινη νόηση να οσφρηστεί την μετα-οντολογία του κυβερνοχώρου είναι η επινόηση και η χρήση μεταφορών, η προσπάθεια δηλαδή οπτικοποίησης του αόρατου και οικειοποίησης του ακατάληπτου μέσω ενός κοινώς αναγνωρίσιμου και ερμηνεύσιμου συμβόλου.
Ο λαβύρινθος, το διάστημα και η υδρόγειος σφαίρα τυλιγμένη με οπτικές ίνες αποτελούν ορισμένες από τις μεταφορές που συναντάμε συχνά στους υπολογιστές μας. Αυτές δηλώνουν σχηματικά την πολυπλοκότητα και την οικουμενικότητα του κυβερνοχώρου και διαμορφώνουν έναν "μεταοπτικό χώρο" (Scarpelos 1999), όπου η συνείδηση και η εμπειρία αμφιρρέπουν μεταξύ εικονικού και πραγματικού, μεταξύ οικείου και αγνώστου, μεταξύ φυσικής αμεσότητας και τεχνητής εμμεσότητας.
Ο κυβερνοχώρος δεν έχει αρχή και τέλος. Ωστόσο η δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν αποτελεί αρχή ή τέλος για ατομικές και συλλογικές οντότητες. Υπερβαίνει κάθε γραμμική αντίληψη περί αντικειμένου. Η εννοιολογική του οριοθέτηση δεν ταυτίζεται με την πραγματική του υπόσταση, διότι δεν είναι εκ των πραγμάτων οριοθετήσιμος.
Το μόνο που επιτρέπει στην ανθρώπινη νόηση να οσφρηστεί την μετα-οντολογία του κυβερνοχώρου είναι η επινόηση και η χρήση μεταφορών, η προσπάθεια δηλαδή οπτικοποίησης του αόρατου και οικειοποίησης του ακατάληπτου μέσω ενός κοινώς αναγνωρίσιμου και ερμηνεύσιμου συμβόλου.
Ο λαβύρινθος, το διάστημα και η υδρόγειος σφαίρα τυλιγμένη με οπτικές ίνες αποτελούν ορισμένες από τις μεταφορές που συναντάμε συχνά στους υπολογιστές μας. Αυτές δηλώνουν σχηματικά την πολυπλοκότητα και την οικουμενικότητα του κυβερνοχώρου και διαμορφώνουν έναν "μεταοπτικό χώρο" (Scarpelos 1999), όπου η συνείδηση και η εμπειρία αμφιρρέπουν μεταξύ εικονικού και πραγματικού, μεταξύ οικείου και αγνώστου, μεταξύ φυσικής αμεσότητας και τεχνητής εμμεσότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου